Blog:

Twitter als zesde zintuig

door Marco Derksen op

Twitter als zesde zintuig

Na een zeer geslaagde twitterborrel (met dank aan Marjolijn voor de organisatie), las ik vanmorgen een interessant artikel in Wired (july 2007, p. 60) over Twitter als zesde zintuig. En ja, wie Twitter een tijdje gebruikt zal het met Clive Thompson, de auteur van het artikel, eens zijn dat het een extra dimensie geeft aan je sociale contacten.

12 reacties

Profielfoto
EJ op schreef:

Extra dimensie? Mijn leven is helemaal compleet, welke dimensie voegt het dan toe?

Beantwoord

Beantwoord

@EJ: zoals gezegd, je moet het gebruiken om die extra dimensie (zesde zintuig zoals Thompson het noemt) te ervaren.

@Rutger: inderdaad jammer dat je er niet bij was; maar er komt dit najaar een twitterborrel in Utrecht heb ik begrepen!

Beantwoord

Beantwoord

Vandaag heeft Matthijs van de Broek een (bijna) paginagroot artikel in De Pers (pdf) met als titel: ‘Twitter: narcistisch of zesde zintuig?’.

Beantwoord

Beantwoord

Deze week in Wall Street Journal het artikel Networks Try ‘Twittering’ To Spread Their Message:

[i](…) NBC, CBS, ABC Family and MTV are among several networks experimenting with the marketing possibilities of Twitter, a nascent social-networking service that sends messages in super-short bursts. Popular with young, tech-savvy consumers, Twitter lets registered users send brief updates to groups of fellow Twitter users simultaneously — via either text messages, instant messages, email or Twitter’s home page. The service is free to use. (…)[/i]

En verder over het gebruik van Twitter:

[i](…) Marketing through Twitter — as with any new technology — isn’t a slam dunk. Sending marketing messages on the service could alienate users who see Twitter as a way to talk to their friends, marketing executives say. And Twitter is still a tiny Web community, drawing only 370,000 unique visitors in June in the U.S., according to comScore Media Metrix. The company won’t say how many people are registered to use the service. (…)[/i]

Beantwoord

Een interessant artikel van Krijn Schuurman over internet dat televisiekijken tot een sociale aangelegenheid maakt:

[i](…) Het is interssant dat deze nieuwe toepassingen nu ook beginnen over te waaien naar de televisie. Vooralsnog niet geïnitieerd door de programmamakers maar vanuit de gebruikers, de kijkers dus. Dit begon enkele maanden geleden met een groep mensen die op vrijdagavond naar Dragon’s Den keken, een programma waarin startende ondernemers geld proberen los te weken bij investeerders. Twitter maakte het geheel interessanter doordat je als kijker op de stoel van de investeerder kon gaan zitten en commentaar kon geven op de presentaties en om de kritieken van andere kijkers te lezen. Op deze manier zaten we dus met een groep te kijken, terwijl we stuk voor stuk misschien wel alleen thuis op de bank zaten. Twitter vormde zo een extra sociale laag die het televisieprogramma zelf niet bood. (…)[/i]

Beantwoord

Krijg net bericht binnen van Arnoud Wokke dat ook het Friesch Dagblad een artikel over Twitter in de krant heeft staan:

[i](…) Overigens is Twitter wel de populairste, maar niet de enige ‘microblogdienst’. Jaiku is een andere bekende internationale dienst, terwijl sinds een paar weken Numpa.nl zich opwerpt als een Nederlandse variant op Twitter. (…)[/i]

Beantwoord

Beantwoord

Artikel in FD op 4 augustus van Matthijs Dierckx getiteld ‘Trivia in 140 tekens’:

[i](…) De wereld non-stop laten weten waar je mee bezig bent. Dat is het idee achter Twitter .com. Hoe triviaal ook, de website is een groot succes
Of het nu Google is, Microsoft of president Bush, wie morrelt aan de privacy van Amerikanen maakt kennis met een heel arsenaal actiegroepen. In dat licht bezien is het op zijn minst opvallend dat een van de snelst groeiende Amerikaanse websites er een is die de privacy van zijn gebruikers juist de nek omdraait. Twitter .com is de naam, microbloggen de boodschap.

Het is niet de eerste keer dat een onmogelijk simpel idee uitgroeit tot een miljoenenbusiness. Twitter .com valt zelfs in de beruchte ‘dat had ik zelf ook kunnen verzinnen’-categorie. Dit is ongeveer wat de website doet: wie zich aanmeldt, krijgt een eigen pagina waar hij/zij berichten kan plaatsen van niet meer dan 140 tekens. Niet zomaar berichten, nee, het bericht moet een antwoord zijn op de vraag ‘What are you doing?’ Dus stel dat ik momenteel een update naar mijn Twitter -pagina zou sturen, dan zou die er (in precies 140 tekens) zo uitzien:

Verhaal voor FD Persoonlijk aan het schrijven; voor de rubriek Cyberlife met als onderwerp Twitter .com. Eerste alinea’s klaar, dus nu volgende kop koffie.

Als ik maar vaak genoeg dit soort ‘ben nu aan het schrijven/eten/lezen/et cetera’-berichten plaats, is mijn hele leven via internet te volgen. Door familie, door vrienden en natuurlijk door de massa mij volslagen onbekende internetgebruikers.

Berichten plaats je door in te loggen op Twitter .com zelf, of door gebruik te maken van programma’s zoals instant messengers (msn) of zelfs de mobiele telefoon (want je zou maar iets belangrijks hebben te melden – ’tent met succes opgezet’ – en je in Zuid-Spanje bevinden, waar even geen internet te vinden is). Wie jouw leven via Twitter wil volgen leest de website, of ontvangt jouw berichten net zo makkelijk als e-mail of via een van de tientallen andere kanalen waarmee digitale post tegenwoordig zijn bestemming vindt.

Dat is het hele idee achter Twitter , meer is het niet. En geloof het of niet, het slaat aan. De dienst zag in juli vorig jaar het levenslicht en kent sinds maart dit jaar een explosieve groei. Het aantal actieve gebruikers schoot in een paar maanden omhoog van enkele tienduizenden naar meer dan 300.000. Kortom: Twitter .com is ‘hot’ in Silicon Valley en verwelkomde nog vorige week een nieuwe investeerder, goed voor enkele miljoenen dollars.

Aan het bladeren door Twitter .com, op zoek naar de aantrekkingskracht. Nog niet gevonden.

Het lijkt weinig, 140 tekens, toch is het meer dan genoeg voor de bibliotheek aan sterke en/of klassieke uitspraken. Zo telt dit citaat van schrijver Isaac Asimov, ‘Life is pleasant, death is peaceful; it’s the transition that’s troublesome’ slechts 75 karakters. ‘Elk voordeel heb zijn nadeel’ van onze nationale voetbaldino doet de teller zelfs al bij 28 tekens stoppen.

Twitter .com is echter niet bedoeld als platform voor het presenteren van spitsvondige oneliners. De meeste ’twits’ (berichten op Twitter .com) blinken dan ook uit in oppervlakkigheid en simpliciteit. ‘About to leave the house’ (Mr. Kilowatt), ‘Dinner time… soooo hungry’ (Gianna Borgnine) en ‘Back at work after a week off. Not happy about it.’ (C. Pengel); dat is het wel zo’n beetje.

Als we het zelf een paar dagen uitproberen, blijkt waarom de meeste boodschappen zo simpel zijn. De eerste paar keer neem je nog de moeite en denk je na over de formulering van een bericht. Na drie keer ben je dat zat en voor je het weet vind je ‘Net terug van begrafenis oma, koffietafel gezellig’ een heel prima bericht.

Als we de volgende avond een verjaardag van een goede bekende bijwonen, wanen we ons in eerste instantie op een bijeenkomst voor helderzienden. ‘Gecondoleerd.’ ‘Huh? Maar ik heb toch nog helemaal niet… ah, Twitter ?’ ‘Ik heb gisteren…’ ‘…een nieuwe auto gekocht, ja. Ik weet het.’ Twitter werkt als een snelstarter voor gesprekken. Mensen die van elkaar weten wat ze de laatste tijd hebben uitgespookt, snijden direct het interessantste onderwerp aan.

Ook Clive Thompson, columnist van het toonaangevende tech-tijdschrift Wired, stortte zich in het twitteren en ontdekte tussen de stortvloed aan ‘supremely banal extreme’ berichten een verklaring voor de toenemende populariteit van de site. Het is, wat hij noemt, ‘sociale proprioceptie’. Zoals het lichaam zonder dat je ernaar kijkt weet waar armen en benen zich bevinden (proprioceptie) en zo ongelukken voorkomt, zo weet de actieve twitteraar wat zijn vrienden doen en wat hen bezighoudt zonder hen concreet elke dag zelf te spreken. En weet dus wanneer iemand beter niet gestoord kan worden, of juist behoefte heeft aan extra aandacht.

Volgens actieve gebruikers werkt twitteren daarom ook zo verslavend. En niet zozeer het plaatsen van berichten, als wel het bijhouden van de activiteiten van jouw kennissenkring.

Artikel voor FD bijna klaar. Nu ontstaansgeschiedenis beschrijven.

Wie wel eens gebruikmaakt van chatprogramma’s als MSN Messenger of Google Talk weet dat gebruikers een ‘status’ kunnen instellen; van ‘online’ via ‘niet storen’ tot ‘lunchpauze’. Het waren die miniboodschappen die computerprogrammeur Jack Dorsey in 2000 op een idee brachten (een foto van de eerste aantekeningen is te vinden op fotosite Flickr.com). Dorsey zocht naar een vorm die het midden hield tussen de wel erg korte statussen van chatprogramma’s en de vaak lange en narcistische berichten op persoonlijke weblogs.

Toen Dorsey in 2006 werkte voor het bedrijf achter de website Odeo.com (webradio), benaderde hij zijn werkgever met het idee voor Twitter . Deze zag er wel iets in en gaf de programmeur toestemming om de theorie in praktijk te brengen. Nauwelijks anderhalf jaar later is Twitter .com zo hard gegroeid dat het bedrijf zich gedwongen zag Odeo.com te verkopen en een aparte onderneming uit de grond te stampen voor Twitter . ‘Uitvinder’ Dorsey is inmiddels benoemd tot ceo.

Of Twitter .com een blijvertje is, valt moeilijk te zeggen. Feit is dat een stel presidentskandidaten de site inmiddels heeft ontdekt. Zo twitteren Barak Obama en John Edwards er lustig op los. De laatste ontwikkeling is de opkomst van fictieve twitteraars. Bekende karakters uit televisieseries houden fans middels verzonnen berichten op de hoogte van zaken die zich afspelen tussen twee afleveringen. Dat had JR in zijn tijd nog niet… (…)[/i]

Beantwoord

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Marco Derksen is onderdeel van

Laatste blogs

Bekijk alle blogs (1415)
Contact