Het is een mooie kernachtige weergave van de ontwikkelingen inderdaad. Ik vind het plaatje van Mike Arauz altijd wel een mooi beeld en inspiratie van de evolutie van passieve relatie tot gemeenschappelijke investering die weergeeft.
http://www.mikearauz.com/2009/04/spectrum-of-online-friendship.html

Hij gebruikt dat in een andere context van online vriendschap, maar als je het vertaalt naar de relatie tussen instituut en individu wordt het misschien nog wel interessanter: je klant als mede-investeerder in je merk (en omgekeerd).

De engagement pyramid past ook goed bij dit verhaal (van Groundswell of Groundwire:
http://www.slideshare.net/charleneli/understand-your-customers-social-behaviors cq http://groundwire.org/blog/groundwire-engagement-pyramid).

Erwin Blom geeft op zijn weblog een eerste reactie op bovenstaand model:

(...) De eerste twee stappen zijn helder. Die ontwikkeling is volop bezig. Bij de derde stap haak ik af. Zoals ik de ontwikkeling in de diagram interpreteer verdwijnen de instituten en blijven de individuen over. Want instituut en individu samengaan dat is niet mogelijk. Ik ben het 100% met hem eens als ie schetst dat er een machtsverschuiving aan de gang is. Die nog maar net op gang komt. Het is ook zo dat instituten en instituties het moeilijk hebben (of komen er wellicht nieuwe voor in de plaats?) en dat aan hun autoriteit getornd wordt. Maar mij lijkt het logischer dat er een nieuwe balans en nieuwe rolverdeling moet komen tussen (al dan niet nieuwe) instituten en individuen dan dat instituten of instituties helemaal op de helling gaan.

Maar als dat het wel zo is, als deze ontwikkeling een feit is, dan moeten we er met zijn allen toch nog eens goed naar kijken. Ik ben op veel terreinen voor meer regie bij het individu, natuurlijk, maar, vraag ik me - wellicht ouderwets - af: als al die individuen lekker hun eigen regie voeren, maakt zich dan ook nog iemand druk over een groter of algemener belang? Ik hoop het wel. Maar wie dan? En hoe dan? (...)

Het blijft altijd lastig om in een simpel plaatje je hele verhaal te vertellen. Het is blijkbaar nog niet helemaal duidelijk vwb de derde stap in het evolutiemodel.

Zoals ik het nu zie zitten we in de zgn. 2.0-fase (containerbegrip maar het geeft wel aan wat we er mee bedoelen). We zien dat door verdere verandering van het medialandschap (met name mobiel internet en de verschillende sensoren in de mobiel spelen daarbij een grote rol) dat het individu nog meer de regie over zijn leven krijgt. Hij is steeds meer en beter in staat om de juiste informatie tot zich te nemen. Of die informatie nu afkomstig is van instituten, van andere individuelen of uit zijn historisch archief, informatie is altijd en overal beschikbaar. Instituten zullen daar op moeten inspelen en zullen zich in toenemende mate richten op de behoeften van de individu. Sommigen spreken hier van wisseling of omkering van de macht. Een mooi voorbeeld hiervan is Vendor Relationship Management (VRM) waarbij niet meer de instituten centraal staan en middels Customer relationship Management (CRM) de relatie met hun klanten managen (en daar ook hun marketing op afstemmen). Bij VRM staat het individue centraal en onderhoudt hij de relatie met zijn leveranciers. En het beperkt zich daarbij niet alleen tot fysieke producten maar het kan ook gaan om onderwijs en zorg. Behoeften worden in toenemende mate ingevuld op basis van persoonlijk gedrag en wensen. Daarbij bepaalt het individu hoe en wanneer hij wil communiceren met de betrokken instituten.

Even voor de duidelijkheid, instituten verdwijnen dus niet maar de top-down benadering zal steeds meer verdwijnen waarbij uiteindelijk een omkering zal plaatsvinden. De vierde stap zou wel eens kunnen zijn dat het individu bovenin staat en daaronder (of daaromheen) de instituten.

Ik denk dat de instituties verdwijnen in de vorm waarin we ze nu kennen. Er zullen altijd instituties nodig zijn om een bepaald speelveld te definiëren, anders raakt de crowd het spoor bijster.Nem onderwijs: je kunt zeggen dat scholen als instituut zoals we dat nu kennen gaan verdwijnen (als 1 plek waar je onderwijs geniet) maar kennis tot je nemen heel gefragmenteerd op het moment en op de plek wanneer je het nodig hebt zal de vervanger zijn. Toch heb je dan een institutie nodig die dat proces faciliteert. Die institutie kan een juridische entiteit zijn maar ook een gelegenheid waarde netwerk.

@Ronald: helemaal met je eens! Denk ook niet dat instituten verdwijnen, wel zal het aantal afnemen en zullen de overblijvende instituten zich meer richten op de behoeften van het individu (en niet andersom). Kom je daar in je boek ook nog op terug? Gebruik je zelf ook een model om dat evolutieproces te schetsen of doe je het vooral beschrijvend?

ik gebruik meer het meta model van de interdepente economie in mijn boek. Het nieuwe organisatie denken, of het nu gaat over een individu of een organisatie, maar ook of het nu gaat om de overheid of het bedrijfsleven zal zijn plek moeten vinden op een nieuwe speelveld…
Dat nieuwe speelveld put uit 4 elenementen: het oude, maar daarvan alleen de disruptive organisaties, de relationele sociale netwerken (de sociale netwerken zoals we die nu kennen), de kennisnetwerken (wiki’s, huisacademies, delicious etc) en de collaboration platformen ( google toepassingen, mindz etc) die bij de nieuwe organisatie het werken met value networks faciliteren…Het geheel verbonden door structuren als google wave/buzz/twitter/twatter of hoe dat allemaal mag gaan heten in de toekomst.
Een vereenvoudigd modelletje heb ik je gemailed, of kan ik hier plaatjes neerzetten?

@Ronald heb je model ontvangen en ook eerste deel uit je boek gelezen (oa over de interdepente economie).

Erwin Blom reageert verder op erwinblom.nl:

(...) @marco “Sommigen spreken hier van wisseling of omkering van de macht.” In dat geval zou ik het model zichzelf laten spiegelen en rechts en links de bovenliggende partijen van plek laten wisselen. En de stap waarin ze samenvallen weglaten. Die vind ik heel onduidelijk en in mijn visie niet mogelijk.

Overigens lees ik hierbij wel dat er heel erg vanuit een commercieel model geredeneerd wordt. Van een bedrijf met klanten. Geldt dit volgens jou voor de hele maatschappij en alle facetten van de maatschappij? Want dan blijft mijn vraag: “Maakt zich dan ook nog iemand druk over een groter of algemener belang?” (...)

Bovenstaand model is zeker niet alleen gericht op commercie, sterker nog, denk dat het juist ook geschikt is voor zaken als overheid, onderwijs en zorg. Denk ook dat er iets als een publieke zaak zal moeten blijven bestaan. Maar wel minder, minder top-down en meer inspelend op de behoefte van het individu.

Ik zal in een volgende versie van het model in ieder geval de derde stap wat anders weergeven. Merk dat met name daar de onduidelijkheid zit.

Overigens is jouw conceptidee met als werktitel Contact! een mooi voorbeeld van hoe die derde fase er uit zou kunnen komen te zien. Patient staat centraal in zijn eigen community waar hij de relaties onderhoudt met vrienden, familie maar ook zijn zorgverleners. Het zou zomaar een onderdeel kunnen zijn van zijn Personal Health Record (PHR).

Even vast een kort reactie. In onze visie verdwijnen (zorg)instellingen wel degelijk als main-player. Momenteel werken zoals Marco al aangaf vanuit dit model verder aan de nadere uitwerking van onze REshape visie. Erwin’s op roep voor wie het grotere geheel dan in het oog zal houden is inderdaad de uitdaging. Overheid 2.0 ? ;-)

Verder wellicht nog http://www.tedxmaastricht.nl/introduction/background/

To be continued…

De derde bol (3.0) is de meest verwarrende bol. En daardoor is er daar de meeste uitleg nodig. Niet zo gek, want het is de enige voorspellende (ipv beschrijvende) bol.
Instituten zullen van hun troon vallen: van grote bedrijven (recent weer Nestlé met Kitkat en palmolie), tot (semi-)overheid tot sportbonden en musea. Dat gaat maatschappijbreed.
Voor lastig, want hoe pas je zonder topdown regie het gelijkheidsbeginsel toe? Hoe weet je dat je de Twitteraar of Facebooker niet voortrekt ten opzichte van de minder digitaal krachtige consument/burger?
Dus de echte uitdaging van dit model ligt in de uitleg van 3.0 of misschien beter in de vormgeving van de relatie in het post interactie-tijdperk. Hoe kan een individu (of een groep) zijn belangen of wensen van een voormalig instituut gedaan krijgen zonder dat het groter geheel in het gedrang komt. Hoe is dat überhaupt te managen?
Ik ben erg benieuwd naar de visie van Marco (of Erwin of anderen) hierop, want het is wel de kant die het op gaat.

@Gijsbrecht: het grotere belang is niets anders dan een optelsom van de individuele belangen. Dat is het nu niet. Nu denken de regenten van organisaties, heus goed bedoeld, te weten ‘wat goed voor ons is’, eenvoudigweg omdat ze de individuele wensen/behoeftes niet eens kennen.
Daarmee komt controle in een heel ander daglicht te staan. Die controle wordt ook ‘sociaal’: wat accepteren we als net werk en wat niet…daaruit vloeit een permanente dialoog voort met alle stakeholders.

@marco Het mag duidelijk zijn: ik geloof ook heel erg in het individu als startpunt voor veel dingen, maar mijn zorg voor het groter geheel (blijft mooi woord ‘samenleving’) wordt door jou niet weggenomen. Een overheid die ‘inspelend op de behoefte van het individu’ werkt heeft toch snel een probleem. Want mijn behoefte is niet die van mijn buurman en niet die van mijn vader. Daar zit mijns inziens de grootste uitdaging. Hoe doe je individu en samenleving recht? Ronald doet een voorzet, benieuwd naar zijn boek!

@Gijsbregt: dank voor je reactie, ga dit weekend ook nadenken over hoe ik die derde fase beter kan uitleggen zonder dat het afbreuk doet aan de eenvoud van het model!

@Erwin: daar ligt inderdaad de uitdaging waarbij ik er ook steeds meer van overtuigd ben dat de democratie zoals we die nu kennen, niet lang meer houdbaar zal zijn (zie ook: Is democratie nog wel van deze tijd?). Relaties tussen instituten en individuen veranderen en de structuren zullen de komende jaren worden ingevuld. Hoe? Nog geen idee, maar wil er graag over meedenken.

Leuke discussie! Lastig inderdaad om alles in 1 (duidelijk) model te gooien maar het is helder wat je ermee bedoelt. In stap 2 zie je ontwikkeling ‘Everybody (& everything) is media’. Ik zou het interessant vinden als het lukt om ook ‘geloofwaardigheid’ en ‘duiding’ in het model te verwerken. Vooral bij 3.0 want die stap laat uiteindelijk nu niets zien zoals Gijsbregt ook terecht aangeeft. Wat betekent dit voor institutes en wat betekent dit voor individuals? En vooral; wat betekent het als je niet mee gaat in de ontwikkeling? Misschien ligt daar wel het antwoord; als je als institute zelf geen individuals hebt rondlopen, val je uiteindelijk buiten de boot. Enfin, mooie food for thought.

Goed artikel en dito visie! In de nieuwbouw en de zorg merk ik dat de geschetste ontwikkelingen gaande zijn. Mooie voorbeelden hiervan zijn te
vinden bij AM, Heijmans en Bouwfonds in de nieuwbouw en The Caretakers in de zorg.

Nieuwbouw

Jonge trainee’s en innovatieve eigenheimers hebben bij die bedrijven onder eigen titel soc. media platforms rondom hun projecten opgezet en daarmee (potentiele) kopers aan zich weten te binden/organiseren. Hierbij wist “corporate” meestal niet eens dat dit gaande was. Het wordt nu wel “geinstitutionaliseerd” geimplementeerd met wisselend succes;-) betrokkenheid en authenciteit blijven essentieel!

Ik deel overigens de mening niet dat de instituten nu zo hard van hun troon gaan vallen. Die instituten worden gerund door mensen en mensen hebben de eigenschap dat ze kunnen denken en veranderen. Deze instituten zullen dus ook veranderen. Ze zijn namelijk nodig om uiteindelijk sturing, financiering en zingeving voor haar “volgers” te geven. Ik deel dan ook vooral de mening en standpunten van Ronald vd Hoff: controle komt in een ander daglicht te staan.

Grootste struikelblok blijft volgens mij het feit dat de gemiddelde consument graag wil dat instituten keuze voor hem/haar maakt. Zij heeft namelijk niet de capaciteit (tijd, geld en middelen) om al die keuzes zelf te gaan maken en te beïnvloeden. De manier waarop instituten elkaar weer beinvloeden door middel van sociale netwerken heeft het speelveld wel veranderd echter is niet revolutionair op zich. De snelheid en intensiteit wel…

Voor zover…luiers en flessen hebben nu mijn aandacht nodig..

B

Mooie discussie! Hoewel ik me wel kan vinden in de funnel die er getekend is en ik ook denk dat in de toekomst het individu de regie in handen moet krijgen, denk ik ook dat er altijd een bepaalde groep mensen is te weinig assertief zal of kan zijn om hiermee om te gaan. Het vraagt namelijk niet alleen iets van de mentaliteitsverandering bij bedrijven, maar ook bij consumenten. Een bepaalde groep zal het als prettig ervaren dat bedrijven en organisaties zo dicht bij ze staat dat ze direct kunnen communiceren, maar er schuilt een gevaar in verwachtingspatronen. Wie neemt de eerste stap, waar ligt de eindverantwoordelijkheid. Hoe gaan de zwakkeren in de samenleving hiermee om. Het drie.nul model gaat uit van een gedeelde verantwoordelijkheid. Er zal een groep mensen zijn die deze verantwoordelijkheid niet aankan of aan wil. In dat geval zou dit overgenomen kunnen worden door derden, maar vraag is of dit model dan nog op gaat.

Een mooi model wat leidt tot een nog mooiere discussie.  Zijn modellen daar niet voor bedoeld ;)

@Hanneke
Ik ben het met je eens dat je stelt of iedereen hier wel in mee kan gaan of sterker, wil gaan. Is het niet handig dat er vooraf keuzes voor je gemaakt worden. Je hebt als individu niet overal verstand van en wil je vaak laten leiden. Dan heb je ook de zwakkere in de samenleving die zelf geen keuzes kunnen maken. 

De macht (kracht) ligt bij het individu, maar niet elk individu heeft macht, kracht, kennis, etc. Instituties zullen hierop inspelen. Rechtsteeeks contact en via groepen individuen. Een individu sluit zich aan bij een groep die past bij zijn personas, zodat deze groep hem gaat ontzorgen.   

Het model is een goede basis om het gedachtegoed van REshape uit te leggen. Zonder uitleg is het model beperkt en kan verwarrend werken. Het is een model; want wat we er niet in kunnen verwerken is bijvoorbeeld dat medische kennis steeds complexer wordt omdat de technologie harder gaat dan de gemiddelde mens kan bijhouden. Alle genetische vraagstukken en ontdekkingen zijn voor 99% van de mensen onbegrijpelijk. Een contact met een arts is dus niet zo eenvoudig, zeker niet als angst en onzekerheid om de hoek komen kijken. Veel mensen zullen in hun leven deze weg dus nooit afleggen. Waar ik zelf mee worstel: hoe moet je het tempo en intensiteit verwerken. De patiënt loopt nu voor in het zoeken naar contact met die arts, maar voor hoe lang nog en waar kun je dan op de laatste bol wel gelijkwaardig en diepgaand met elkaar over spreken en waar niet. Dit vraagt zeer goede communicatieve vaardigheden van de medici. Ze mogen zich zelf maar ook de patiënt en diens omgeving niet tekort doen in kennis uitwisseling en zullen dus telkens moeten kijken wie heb ik voor mij. Iets wat nu erg weinig gebeurt.
Daarnaast zal het aantal chronisch zieken zeer sterk stijgen de komende jaren. Deze mensen hebben geen arts nodig die hun beter maakt. Zij hebben een arts nodig die hen begeleidt om een kwalitatief zo optimaal mogelijk wijze van leven te hebben. Slaan zij stappen over, passen zij in dit model?
Het is een prachtig model wat we met elkaar maken en dit model geeft inzicht in een ontwikkeling die er aan komt, maar wel 16 miljoen varianten kent!

Erwin ik ben het erg met je eens dat het grote belang in de gaten moeten worden gehouden en dat instituten en individuen nooit kunnen samengaan; gelukkig niet zou ik zeggen. Onze samenleving krijgt juist steeds meer mensen, met wat men vaak noemt ‘een vlekje’. Wij hebben zeker in de zorg een plicht om die mensen kwalitatief goede en betaalbare zorg te geven en vooral serieus te nemen!!
Zorg is en blijft maatwerk en dat is maar goed ook!

@erwin & @corine aan de andere kant moeten we naar de voorkant van het proces, er ligt te veel de nadruk op de cure and care kant. De te behalen “winst” zit voor een groot deel aan de voorkant. Daarnaast blijft ook voor mij de welhaast etische discussie, wat accepteren we nog wel en wat niet. Roken wel ? Comazuipen niet ? Niet-beweging/sporten wel, te veel eten niet ? http://www.skipr.nl/blogs/zorg-moet-voorbeeld-nemen-aan-mtv-55953.html

Maar dat is “wellicht” een andere discussie.

Mooi model. Interessante discussie die zich terecht toespitst op 3.0 waarin alles te zamen komt.Heb het hier gerust over een paradigamashift. Vanuit mijn media en sport prespectief ben ik benieuwd hoe eea zich exact gaat invullen. gaat in bol 3.0 individuen en instituties daadwerkelijk samensmelten of krijgen deze en andere spelers te maken met een compleet nieuw speelveld waarop de rollen en verantwoordelijkheden opnieuw moeten worden gedefinieerd onder druk van de steeds verdergaande digitalisering van onze samenleving? Duidelijk is dat de afhankelijkheid van het individu ten opzichte van de bestaand (media) instituties steeds minder wordt, zo niet verdwijnt uiteindelijk? consumer -> consumer samenleving?
En: wat wordt 4.0??
Kortom: mooie discussie die er om vraagt om structureel kennis te blijven uitwisselen.

Dit alles veronderstelt wel intelligentie en sociaal gedrag van individuen. Helaas is dat bij een wel heel grote groep internet-individualisten erg ver te zoeken…

@Jan-Henk Interessante toevoeging van de persona’s! Je zou deze funnel als basis kunnen zien en dan een soort doelgroepsegmentatie erachter kunnen hangen. De laatste bol zou kunnen verwijzen naar diverse bollen die ieder een eigen identiteit hebben, afhankelijk van de sector waar deze funnel wordt toegepast, gekoppeld aan de persona’s vooraf zijn bepaald. Volgens mij heb je hem dan te pakken?

@hannekevS Hier kom je op het terrein van behoeften van mensen en mogelijkheden van mensen. Is goed uit te leggen aan de hand van het model maar niet in model zelf zichtbaar te maken, denk ik.

@zorg20 preventie is een in mijn optiek een andere discussie die uiteindelijk wel een plek moet krijgen.

Interessante reactie van Eva Baaren op erwinblom.nl:

(...) Ik ken geen enkele gemeenschap die functioneert of gefunctioneerd heeft zonder machtsverschillen. Daar waar machtsverschillen zijn, ontstaan regels en vaste manieren van opereren. En volgens mij is dat de kern van institutionalisatie. De regels veranderen misschien, maar het bestaan van instituten niet.

In het grotere geheel bestaat het instituut uit mensen die betaald worden om diensten te verlenen (of producten te verkopen of bescherming te bieden) aan burgers/consumenten. Je kunt beter naar die consumenten/burgers leren luisteren, ze suggesties laten doen, ze laten (denken dat ze) mee-produceren. Maar dat betekent niet dat ze opgaan in het instituut: Zolang ze er niet voor betaald worden en het instituut bepaalt waar en hoe de inspraak vorm krijgt, blijven instituut en burger/consument gewoon (top-down) naast elkaar bestaan. (...)

@corine heel soms zijn we het niet met elkaar eens, dit is zo’n uitzonderlijk moment. Preventie in het kader van zorg 2.0 is een van de voornaamste kerndoelen, om de (potentiële) patiënt te bewegen keuzes te maken om iets wel te doen, of juist iets te laten maar dat de interactie op basis van informatie, voorgelegde keuzes leidt tot een gemeenschappelijke aanpak. Dat gaat derhalve verder dan “2.0” en komt voor mij al erg in de “3.0” (kunnen we daarmee stoppen ? ) sfeer.

Mooie discussie, zonder meer.

Wat ik me ook afvraag is in hoeverre de individuen binnen een instituut mede verantwoordelijk worden voor het instituut. Misschien valt dit in Ronalds model onder personal branding, maar is het niet zo dat als je als individu bij b.v. ABN AMRO zit en hebt meegedeeld in de ondergang, dat dit dus ook meetelt voor die persoon? Worden daarmee misschien instituten niet kleiner zodat we beter inzicht hebben op wat er gebeurt en meer invloed hebben op de kwaliteit, zodat we ons ermee kunnen identificeren en ook volledig kunnen staan voor de besluiten? (natuurlijk met nuances, want net als met stemmen ben je het nooit 100% eens met een partij volgens mij).

Overigens zullen er altijd mensen moeten zijn die besluiten nemen, daar verantwoordelijkheid voor dragen en die niet iedereen te vriend kunnen houden. Het machtsverschil moet er zijn. Alleen is die persoon in elke situatie anders. Ik heb de laatste tijd regelmatig ondernemers horen klagen over ‘de loondienst modus’, terwijl ze juist mensen hadden binnengehaald waarvan ze dachten dat die als oud freelancer mede ondernemersschap zouden tonen. Blijkbaar vervullen mensen rollen afhankelijk van de positie, die elke keer en in elke situatie anders is. Ik wil in een aantal gevallen ook juist niet na hoeven denken en neem dan graag van anderen aan wat waar is (vooral als het op zorg aankomt bijvoorbeeld).

@Corine Ik denk dat je dit juist wel in een model uit kunt leggen. Door achter de laatste bol een aantal subbolletjes neer te zetten met pijlen hiernaar toe vanuit de eindbol en hieronder de woorden persona’s/onderneming toe te voegen, zou het toch duidelijk moeten worden? Kun je hem op iedere organisatie of onderneming leggen. Alleen de invulling is dan verschillend.

Mooi deze open discussie. Veel daarvan gaat over duiden 3.0 en macht / instituties. Het optische verschil tussen plaatje 2.0 en plaatje 3.0 is de versmelting van zender en ontvanger. Het zegt met name iets over de kwaliteit van het contact. Is dat wat je wilt duiden als de aanstaande 3.0 ontwikkeling? Is de digitale next step niet juist het toenemen van het aantal contacten, het kwantitatief toenemen van de feedback en het tempo waarmee kennis / informatie zich verspreidt? We zijn sneller en beter geïnformeerd waardoor we sneller kunnen reageren.
Ander aspect dat, als je het mij vraagt, kunt overwegen is de context. Stel de context is ZORG, meer specifiek de communicatie tussen zorg aanbieder en zorg ontvanger. Is het denkbaar dat er een ontwikkeling ontstaat die duidelijker verschil gaat maken tussen “on stage” (analoog) en “back stage” (digitaal) contact?  Oftewel de kracht van “on stage” contact en behoefte aan communicatie met echte mensen zou in toenemende mate kunnen leiden tot het door ontwikkelen van de kwaliteit van de nodige fysieke menselijke ontmoetingen met ruimte voor emotie en gevoel. Zelf noem ik dit graag “closeness”; het ervaren van de nabijheid van een ander mens. Back stage wordt de door ontwikkeling van open two way communicatie via het interactieve, digitale systeem dat de ” on stage” ontmoetingen faciliteert. Toepassingen waarbij de patient zijn agenda deelt met die van de zorginstelling en er een intelligente manier van afspraken maken ontstaat enzovoorts.

Lucien heeft op Skipr het model in zorgperspectief geplaatst:
http://www.skipr.nl/blogs/zorg-2-0-is-geen-e-health-e-health-is-wel-zorg-2-0-59552.html

Aardig om eens naar deze Collaborative Consumption Groundswell Video te kijken om idee te krijgen van waar het in toekomst naar toe zou kunnen gaan:
http://vimeo.com/11924774

@pbdoetmee - zondag 23 mei 2010, 13.22

Het is maar net hoe het opgepikt wordt.
Ik denk dat juist aan de onderkant van de ‘gezondheidszorg-piramide’ )* genoeg ideeën zijn. Het probleem is altijd: Hoe komt een ‘idee-voor-verbetering’ naar de top om eventueel ingevoerd te worden.

Daarnaast zie je dat er heel veel geld gestoken wordt in allerlei systemen, maar ondertussen is een arts erg veel tijd kwijt met allerlei dingen die makkelijk anders kunnen, tegen weinig investeringen. Dat is zonde van die hoge uurlonen.

(Bijvoorbeeld: mijn arts heeft een kwartier zitten puzzelen om een schema voor ADHD-medicatie uit te rekenen, terwijl een simpele rekentool veel sneller, duidelijker en een veel beter resultaat zou geven. Voorbeeld volgt later op http://v62.nl #pillenwekkers)

Veel kleine innovaties kunnen nu al helpen en helpen daarmee alvast mee aan het opzetten van de ontwikkeling naar ZORG 2.0…. gewoon vanuit de praktijk.

)* hiermee bedoel ik patiënten, mantelzorgers, verpleegkundigen, schoonmakers, ‘artsen-die-het-handwerk-doen’, (alles behalve ‘managers’)

Stukje van Lucien op SKIPR is sterk. Dank daarvoor. Beginnen vanuit het perspectief van patient en mantelzorgers zal leiden tot aandacht voor de MENS en proces ondersteuning waar mogelijk (gemak). Of is mijn wens de vader van de gedachte? Als je ziet wat Obama in de VS aan het doen is, ligt de focus daar op andere dingen. Bepalen belangen het tempo van de vooruitgang?

Een update nav bovenstaande discussie op het model:
http://www.flickr.com/photos/marketingfacts/4663327756

Dit model spreekt mij meer aan. Inzet van het medium internet zorgt voor toename van het aantal communicatielijnen (kwantiteit) en snelheid (tijd). Winst zit ook in de transparantie voor de communicerenden. Nu nog nadenken over de kwalitatieve dimensie. Welk uitgangspunt is leidend voor de communicatie? Is dat het soort zorg dat nodig is? Is dat de hoeveelheid zorg? Is dat het hanteren van de beschikbaarheid van verzorgers/middelen?
M.i. is dit model dienstbaar aan Resourcemanagement http://en.wikipedia.org/wiki/Resource

In de praktijk brengen de communicatiemiddelen deze 3 aspecten bij elkaar, maken ze mogelijkheden en knelpunten zichtbaar en is het de uitdaging hierin balans te vinden. Wat zou het aardig zijn als we deze 3 krachtenvelden visueel uit zouden kunnen drukken in het model. Hoe verrijken we het model met de 3 energiestromen (nut, beschikbaarheid en consumptie)? Vraag is wel of er daadwerkelijk nieuwe intrinsieke (zorg) mogelijkheden zijn ontstaan door de nieuwe communicatie technologie? Is een ander discussie denk ik.

Vandaag getipt door Wil Wurtz over interessante video van Thomas Power over institutes vs netwerken:
http://www.youtube.com/watch?v=S4IpLo0rKkE

Goede discussie! Ik kijk uit naar het vervolg.

My 2 cents :
- “The new power of editors and journalists will depend on their ability to take on new tasks: to animate a group of people; to develop ways to organize how information is gathered and used, with the participation of what used to be called “the audience;” and to help people navigate an information landscape that’s increasingly crowded and constantly shifting.

The direct implication is that the newspaper and the television/radio channel are no longer a mere product—and that they have to relinquish their self-representation as “beacons” or “heralds.” They have to become places. Places where people from the community converge, stop by, make connections and come back again to build a common future. Places where most of the social, informational, entertainment and economic value is created not by the journalists and publishers, but by the members of the community. Encourage the exploration of ways to connect communities using digital media. Because, of course, the most powerful content of all, is people themselves. A key role of the media in the future will be to provide the places—to become the platform—for people to link what they know with who they know, and to expand both their knowledge and their network.

What does all this say about the future of journalism? At least three things. First, journalists will be around for a long time. Secondly, they need not fear what’s coming because it will be exciting and vastly expand their possibilities. But, thirdly, they will need to reinvent themselves as a skilled part of a crowd rather than as lecturers, to become more tolerant of ambiguity, to become fluent in both the tech innovations and the shifts in social dynamics that are driving the development of media.”

Dit geldt naar mijn idee niet alleen voor media maar voor steeds sectoren zoals hierboven geduid (zorg, onderwijs etc.)

- De opkomende technologieen (biotech, nanotech, neurotech, AI (artificial intelligence)/robots, 3D printers) leiden er allemaal toe op den duur (komende 10-30 jaar) dat individuen naast (mobiel) internet nog meer mogelijkheden zullen krijgen om hun leven (proactief en reactief) in te richten. Zie ook: http://yuri.typepad.com/yuri_blog/2008/12/my-view-on-the-future-of-human-identity-human-potential-and-self-realization.html. In die zin zal de individualisering - zoals ook hier in het model wordt geschetst - verder doorzetten. Mijn idee is dat we naar een wereld gaan waar intrinsieke motivatie, zelfkennis (DNA-profiel, neuroprofiel), identiteit en ‘instant manifestation and creation’ in toenemende mate centraal komen te staan. Dat wil nog niet direct zeggen dat sociale netwerken en instituten verdwijnen. Dat is nog ongewis wat mij betreft en kan ook prima samengaan. Alleen zal de machtsbalans naar mijn idee wel verschuiven naar het individu en haar/zijn sociaal netwerk. Een voorbeeld is DNA profielen binnen sociale media wat nu al begonnen is waar individuen op basis van overeenkomsten in hun DNA gaan netwerken en dit kan vervolgens worden gekoppeld aan DNA-based services als talent-matching hetgeen nu al in China en California wordt opgezet. Rollen en verantwoordelijkheden zullen veranderen. In deze wereld zullen klassieke instituten een meer faciliterende rol spelen en minder bepalend. Zie ook hier: http://yuri.typepad.com/yuri_blog/2007/04/bloggers_journa.html. Meer bewuste individuen (op alle fronten) - maar inderdaad zal dan ws. niet voor iedereen gelden - hebben ook behoefte aan veiligheid, juridische systemen, zorg en zelfs bedrijven (voor wat 3D printers nog niet kunnen realiseren). Ook al zullen individuen in de toekomst nog meer zelf kunnen realiseren/creeren (onderwijs, synthetisch biologie, robots, AI, 3D printers), daar is een limiet aan, alleen al door tijd en budget. Daarnaast is het een grote vraag naar mijn mening wie de versnelling van al deze ontwikkelingen kan omarmen en wat in die zin de rol wordt voor (nieuwe) instituten. Ik vermoed dat veel klassieke instituten plaats gaan maken voor nieuwe instituten die deze opkomende technologieen stimuleren - een vorm van creatieve destructie. De overheid zal hier een aparte rol in spelen aangezien zij wetgevend en regulerend zal blijven.

- Ik deel de mening van Marco Derksen dat de ontwikkeling van VRM aan belang zal winnen en in die zin zal het model waardevol blijken naar mijn idee. Het is vanuit de consument/gebruiker in veel situaties het meest interessante maar niet in alle gevallen.

- Wellicht is het een idee om het ‘middenveld’ in dit model te betrekken als buffer of intermediair tussen individuen en (klassieke) instituten? Vroeger was de vorm hiervan anders dan nu (sociale netwerken). Mijn indruk is dat de toevoeging van dit (nieuwe) middenveld dit model wellicht zou kunnen verduidelijken.

Wat is een samenleving in een wereld van deze opkomende technologieen? Een belangrijke en complexe vraag (zie o.m. Erwin Blom’s punt)? Mijn indruk op dit moment is dat alles transparanter wordt, dus dat heeft impact op alle instituties. Meer accountability. Samenleving zal naar mijn idee meer gaan om authentiek leiderschap, gedeelde visie, cultuur en purpose. In ieder geval meer dan nu waar het technocratisch is en mensen niet genoeg bindt. Emoties binden mensen, geen KPIs. Samenleven wordt weer de samenleving. Dit zien we nu al in het klein via Zappos en TED 2010 in de VS waar geluk en immateriele doelen de rode draden vorm(d)en. Ook in een hyper-geindividualiseerde wereld zal de behoefte aan connectie en hogere doelen (purpose) blijven bestaan en wellicht zelfs toenemen. Wat is echt en wat is fake zal hierin belangrijker worden. We hebben niet voor niets spiegelneuronen ;)