Het is niet de eerste keer dat een onmogelijk simpel idee uitgroeit tot een miljoenenbusiness. Twitter .com valt zelfs in de beruchte ‘dat had ik zelf ook kunnen verzinnen’-categorie. Dit is ongeveer wat de website doet: wie zich aanmeldt, krijgt een eigen pagina waar hij/zij berichten kan plaatsen van niet meer dan 140 tekens. Niet zomaar berichten, nee, het bericht moet een antwoord zijn op de vraag ‘What are you doing?’ Dus stel dat ik momenteel een update naar mijn Twitter -pagina zou sturen, dan zou die er (in precies 140 tekens) zo uitzien:

Verhaal voor FD Persoonlijk aan het schrijven; voor de rubriek Cyberlife met als onderwerp Twitter .com. Eerste alinea’s klaar, dus nu volgende kop koffie.

Als ik maar vaak genoeg dit soort ‘ben nu aan het schrijven/eten/lezen/et cetera’-berichten plaats, is mijn hele leven via internet te volgen. Door familie, door vrienden en natuurlijk door de massa mij volslagen onbekende internetgebruikers.

Berichten plaats je door in te loggen op Twitter .com zelf, of door gebruik te maken van programma’s zoals instant messengers (msn) of zelfs de mobiele telefoon (want je zou maar iets belangrijks hebben te melden - ‘tent met succes opgezet’ - en je in Zuid-Spanje bevinden, waar even geen internet te vinden is). Wie jouw leven via Twitter wil volgen leest de website, of ontvangt jouw berichten net zo makkelijk als e-mail of via een van de tientallen andere kanalen waarmee digitale post tegenwoordig zijn bestemming vindt.

Dat is het hele idee achter Twitter , meer is het niet. En geloof het of niet, het slaat aan. De dienst zag in juli vorig jaar het levenslicht en kent sinds maart dit jaar een explosieve groei. Het aantal actieve gebruikers schoot in een paar maanden omhoog van enkele tienduizenden naar meer dan 300.000. Kortom: Twitter .com is ‘hot’ in Silicon Valley en verwelkomde nog vorige week een nieuwe investeerder, goed voor enkele miljoenen dollars.

Aan het bladeren door Twitter .com, op zoek naar de aantrekkingskracht. Nog niet gevonden.

Het lijkt weinig, 140 tekens, toch is het meer dan genoeg voor de bibliotheek aan sterke en/of klassieke uitspraken. Zo telt dit citaat van schrijver Isaac Asimov, ‘Life is pleasant, death is peaceful; it’s the transition that’s troublesome’ slechts 75 karakters. ‘Elk voordeel heb zijn nadeel’ van onze nationale voetbaldino doet de teller zelfs al bij 28 tekens stoppen.

Twitter .com is echter niet bedoeld als platform voor het presenteren van spitsvondige oneliners. De meeste ‘twits’ (berichten op Twitter .com) blinken dan ook uit in oppervlakkigheid en simpliciteit. ‘About to leave the house’ (Mr. Kilowatt), ‘Dinner time… soooo hungry’ (Gianna Borgnine) en ‘Back at work after a week off. Not happy about it.’ (C. Pengel); dat is het wel zo’n beetje.

Als we het zelf een paar dagen uitproberen, blijkt waarom de meeste boodschappen zo simpel zijn. De eerste paar keer neem je nog de moeite en denk je na over de formulering van een bericht. Na drie keer ben je dat zat en voor je het weet vind je ‘Net terug van begrafenis oma, koffietafel gezellig’ een heel prima bericht.

Als we de volgende avond een verjaardag van een goede bekende bijwonen, wanen we ons in eerste instantie op een bijeenkomst voor helderzienden. ‘Gecondoleerd.’ ‘Huh? Maar ik heb toch nog helemaal niet… ah, Twitter ?’ ‘Ik heb gisteren…’ ‘...een nieuwe auto gekocht, ja. Ik weet het.’ Twitter werkt als een snelstarter voor gesprekken. Mensen die van elkaar weten wat ze de laatste tijd hebben uitgespookt, snijden direct het interessantste onderwerp aan.

Ook Clive Thompson, columnist van het toonaangevende tech-tijdschrift Wired, stortte zich in het twitteren en ontdekte tussen de stortvloed aan ‘supremely banal extreme’ berichten een verklaring voor de toenemende populariteit van de site. Het is, wat hij noemt, ‘sociale proprioceptie’. Zoals het lichaam zonder dat je ernaar kijkt weet waar armen en benen zich bevinden (proprioceptie) en zo ongelukken voorkomt, zo weet de actieve twitteraar wat zijn vrienden doen en wat hen bezighoudt zonder hen concreet elke dag zelf te spreken. En weet dus wanneer iemand beter niet gestoord kan worden, of juist behoefte heeft aan extra aandacht.

Volgens actieve gebruikers werkt twitteren daarom ook zo verslavend. En niet zozeer het plaatsen van berichten, als wel het bijhouden van de activiteiten van jouw kennissenkring.

Artikel voor FD bijna klaar. Nu ontstaansgeschiedenis beschrijven.

Wie wel eens gebruikmaakt van chatprogramma’s als MSN Messenger of Google Talk weet dat gebruikers een ‘status’ kunnen instellen; van ‘online’ via ‘niet storen’ tot ‘lunchpauze’. Het waren die miniboodschappen die computerprogrammeur Jack Dorsey in 2000 op een idee brachten (een foto van de eerste aantekeningen is te vinden op fotosite Flickr.com). Dorsey zocht naar een vorm die het midden hield tussen de wel erg korte statussen van chatprogramma’s en de vaak lange en narcistische berichten op persoonlijke weblogs.

Toen Dorsey in 2006 werkte voor het bedrijf achter de website Odeo.com (webradio), benaderde hij zijn werkgever met het idee voor Twitter . Deze zag er wel iets in en gaf de programmeur toestemming om de theorie in praktijk te brengen. Nauwelijks anderhalf jaar later is Twitter .com zo hard gegroeid dat het bedrijf zich gedwongen zag Odeo.com te verkopen en een aparte onderneming uit de grond te stampen voor Twitter . ‘Uitvinder’ Dorsey is inmiddels benoemd tot ceo.